Dziecko nie chce jeść mięsa Mięso w diecie dziecka pojawia się już ok. 7. miesiąca życia i jest niezbędne do pokrycia zapotrzebowania organizmu na żelazo. A co zrobić, gdy dziecko nie je mięsa i za żadne skarby świata nie chce przełknąć nawet odrobinki? Jeśli dziecko nie chce jeść owoców lub warzyw, warto zapoznawać je z sokami i musami owocowymi oraz warzywnymi, ponieważ stanowią one naturalne źródło witamin, kwasów organicznych, błonnika pokarmowego oraz składników mineralnych. To produkty idealne dla dzieci z uwagi na swoją konsystencję, łatwość podania i urozmaicone smaki. Dziecko nie chce jeść warzyw Metoda BLW tłumaczona jest na język polski jako "bobas lubi wybór". Jedzenie pokarmów stałych po okresie karmienia piersią lub butelką jest jednym z najważniejszych skoków rozwojowych u dzieci. Najlepsze jest twoje mleko, woda, herbatka miętowa, Floridral (smaczny preparat nawadniający z probiotykiem). Jeśli malec wymiotuje, dawaj mu napoje po łyżeczce, za to często. Nie proponuj soków, mleka. Gdy starsze dziecko zgłodnieje, zaproponuj mu zupę z marchwi lub gotowy kleik marchwiowo-ryżowy ORS 200 (od piątego miesiąca). Nie każdy maluch od razu akceptuje jedzenie, które dają mu rodzice. Co możesz zrobić, jeśli dziecko nie chce jeść, a Ty nie chcesz go do tego przymuszać? Odkrycie, dlaczego dziecko nie chce jeść wcale nie jest takie łatwe. Może być chore, może nie smakować mu jedzenie lub może mieć złe nastawienie. Dziecko grymasi, odmawia jedzenia bądź akceptuje tylko niektóre potrawy. Co zrobić, aby zachować w takiej sytuacji spokój, a posiłki nie wiązały się ze stresem? Nasz ekspert, dietetyk Justyna Szczerba ma dla rodziców proste wskazówki jak budować dobrą relację dziecka z jedzeniem od najmłodszych lat i jak zachęcić je do . Jak długo dziecko może nie jeść? Zastosowanie powyższych zasad może być początkowo szalenie trudne. Dziecko, przyzwyczajone do niezdrowych przekąsek, może reagować buntem na ich brak i odmawiać posiłków. Może też nie chcieć pić wody. Co w takiej sytuacji robić? Jak długo dziecko może nie jeść? Zasadniczo uważa się, że dziecko może nie jeść nawet przez 3 dni – dokładnie tyle trwa bezpieczny „post”. Dopiero, gdy dziecko odmawia jedzenia dłużej, warto skontaktować się z lekarzem pediatrą. Uwaga! Wielu rodziców uważa swoje dzieci za „niejadki”. W istocie jednak zagrażająca zdrowiu niechęć do jedzenia występuje jedynie u około 1% maluchów. Reszta zjada wystarczająco dużo, aby mieć energię na co dzień – choć nie zawsze są to produkty wartościowe. 2-letnie dziecko nie chce jeść? Powodem może być neofobia Zdarza się, że dziecko nie chce jeść, choć wcześniej nie miało z tym szczególnych problemów. Taka przypadłość często występuje u dzieci dwuletnich i nazywa się neofobią. Neofobia pokarmowa to silna niechęć do próbowania nowych potraw, zwłaszcza tych o nietypowym kolorze, konsystencji czy zapachu. Neofobia najczęściej występuje u dzieci między 2. a 5. rokiem życia i jest zupełnie naturalna. Brak apetytu u dziecka, czy omijanie niektórych produktów spożywczych jest zawsze powodem do niepokoju rodziców. Zwłaszcza, że może to zwiastować niedobory składników odżywczych, np. zawartych w mięsie: żelaza, cynku, witamin z grupy B, czy też pełnowartościowego drugiej strony często zdarza się nam również zapominać, że zapotrzebowanie dziecka na energię i składniki odżywcze jest dużo mniejsze, niż osoby dorosłej i tak w przypadku dziecka 2,5 letniego wynosi zaledwie 1000kcal/ zespół ekspertów powołany przez Konsultanta Krajowego (2008) zaleca, by w diecie dzieci 1-3 lata występowało: - nie częściej niż 2-3 razy w tygodniu -chude, czerwone mięso (np. cielęcina, mięso królicze, wołowina), w tym wędliny, a jaja kurze w dni, w których nie jest spożywane mięso, - 2-3 razy w tygodniu - mięso drobiowe (zawsze bez skóry), - 1-2 razy w tygodniu - dodać, iż nie powinno się podawać dziecku mięsa wędzonego, wyrobów wysoce przetworzonych, wyrobów garmażeryjnych z puszek. Również parówki składają się z dużej ilości soli i tłuszczu, często przy niewielkiej zawartości mięsa. Przed ewentualnym zakupem warto więc dokładnie przestudiować etykietę, sprawdzając ilość i jakość mięsa w produkcie. Zawsze świetnym wyborem będą natomiast dania mięsne i wędliny (pieczone lub gotowane), sporządzane w stwierdzimy, iż dziecko permanentnie unika mięsa, należy zbadać przyczynę tej niechęci, stosując kilka poniższych sztuczek : -przeczekać kilka dni (dziecko zapomni o swojej wyuczonej niechęci do mięsa, -dać możliwość wyboru podając mięso w różnej postaci (np. na dwóch talerzykach z różnymi kolorowymi warzywkami , typu groszek i marchewka oraz ogórek i rzodkiewka), -podawać je na kolorowych, absorbujących uwagę talerzykach, -uatrakcyjnić posiłek nadając mu ciekawe kształty i kolory , -wykorzystywać przygotowanie posiłku jako formę zabawy, np. układając buzię z elementami pokrojonego mięsa jako nosa, ust, uszu, etc. -„przemycać” mięso w zupce, sosie, lub posiłku mięsno-warzywnym zmiksowanym w zdarzy się, że powyższe metody również zawiodą, pozostaje nam iść na tymczasowy kompromis i „wymienić„ mięso na ryby, jajka, produkty mleczne czy nasiona roślin strączkowych. Życzę powodzenia, Beata Jabłonowska Moja 6-letnia córka pewnego dnia po przyjściu z przedszkola powiedziała, że nie będzie jeść mięsa, „bo przez to zabijane są zwierzątka, a ona tego nie chce”. Stanęłam wmurowana z talerzem w ręku, na którym był jej ulubiony kotlecik. Kolejne próby przemycania mięsa nie przyniosły rezultatu. Postanowiłam zapytać dietetyk Jagodę Dąbrowską, czy wykluczenie mięsa z diety dziecka jest powodem do zmartwień. Czym powinnam zastąpić te produkty i czy zmuszać córkę do zjedzenia chociaż kawałka. Rady dietetyk rozwiały moje wątpliwości i mam nadzieję, że okażą się pomocne mamom, które mają podobny problem. Małgorzata Malinowska, Coraz częściej słyszymy, że rodzice rezygnują z podawania dzieciom mięsa. Zazwyczaj są to przypadki, kiedy oni sami wykluczyli ten produkt ze swojej diety. Czy ta decyzja w przypadku dzieci jest słuszna? Jagoda Dąbrowska, dietetyk: To zależy. Dzieci nie wolno zmuszać do zmiany diety, wmawiać im, że jedne produkty są gorsze od innych (no może z wykluczeniem konfliktu warzywa-słodycze), lub ich spożywanie „robi krzywdę zwierzątkom i planecie”. To są szkodliwe mechanizmy, które w dziecku mogą wzbudzać poczucie winy i wątpliwości, czy jedzenie jest bezpieczne. Takie przekonania mogą prowadzić do zaburzeń odżywiania w przyszłości („jedzenie robi mi krzywdę”). Spożywanie posiłków powinno być spokojne, harmonijne z przekonaniem, że robimy dla siebie coś dobrego. Dzieci odkrywają świat produktów i smaków przez swobodne eksperymenty łącząc herbatę z jogurtem czy jabłka z olejem – to są akurat przykłady z mojego domu. Warto dzieciom tłumaczyć skąd się bierze żywność. Sposób rozmowy zawsze powinien być dostosowany do wieku dziecka i tego, co ono chce wiedzieć. I oczywiście należy przedstawiać fakty, a nasze opinie tylko wtedy, gdy dziecko nas o to prosi. Na przykład moje 3-4 letnie dzieci, gdy zdarzało mi się porcjować wiejską kurę były ciekawe tego, co robiłam i pytały: „mamo, a to zwierzę żyło?”. To jest dobry punkt wyjścia do rozmowy na temat cierpienia zwierząt i budowania świadomości u dzieci. Ale to była krótka rozmowa: „Tak, ta kura żyła, chodziła jeszcze dwa dni temu, a potem została zabita i my możemy ją zjeść. Pamiętaj, że zabijanie powoduje cierpienie zwierząt”. Tu nie ma opinii, emocji, to są po prostu fakty. Ja obecnie jestem fleksitarianką (choć mam za sobą 4-letni okres wegetarianizmu) i jem mięso „gdy moje ciało czuje, że potrzebuje” – robię to jednak wtedy bez wyrzutów sumienia i moje dzieci też to czują – to jak jem jest w porządku, ponieważ jem w zgodzie ze swoimi potrzebami. I to jest najważniejsze, bo nasze ciało zmienia się całe życie, a wraz z nim także nasze upodobania i potrzeby kulinarne. W drugą stronę – jeśli nasze dziecko kategorycznie odmawia jedzenia mięsa, nie wolno go zmuszać ani manipulować nim mówiąc np. zjedz kotlecika, to dostaniesz deser. Nie wolno mówić, że jak nie zje mięsa, to nie urośnie czy nie będzie miało siły/zdrowia. To nie są fakty medyczne i również będą szkodziły dzieciom w budowaniu ich świadomości swojego ciała i jego potrzeb. Gdy dziecko odmawia jedzenia mięsa, warto również wybrać się do dietetyka, opracować odpowiednią dietę, zrobić badania, aby naszych obaw nie przelewać na dzieci. Oczywiście są też sytuacje zdrowotne, które wymagają narzucenia przez rodziców rodzaju spożywanych produktów (np. alergie czy nietolerancje pokarmowe), ale te zawsze wymagają konsultacji lekarskiej i dietetycznej. Poza słodyczami i produktami przetworzonymi nie powinniśmy ograniczać dzieciom dostępu do produktów. Z punktu widzenia rozwoju mózgu dziecka poznawanie jak największej ilości smaków jest bardzo ważne, abyśmy mieli w głowie „bazę” produktów, które są przecież zbudowane z różnych związków chemicznych. Nasz mózg dobrze wie, że czekolada poprawia nastrój, bo podnosi poziom endorfin i serotoniny, dlatego gdy jest nam smutno podpowiada „weź kosteczkę”. Jeśli brakuje nam białka, może podpowiadać „kup mięso”. Co się dzieje jeśli w naszej „bazie” nie ma smaku mięsa, a mamy niedobór np. kolagenu, który jest wyłącznie odzwierzęcy? Mogą narastać niedobory żywieniowe, a kolagen w pewnych okresach życia może być bardzo potrzebny (np. po urazach, lub gdy intensywnie ćwiczymy czy rośniemy). I wreszcie z trzeciej strony nieżyjący już duński terapeuta rodzinny Jesper Juul w jednej z książek napisał, że to rodzice decydują, jakie produkty spożywcze znajdują się w domu, a dziecko decyduje, które z nich chce zjeść i kiedy. Zatem to są decyzje podejmowane w rodzinie. Dzieci, zwłaszcza starsze, gdy chcą jeść mięso mimo sprzeciwu rodziców, także powinny być wysłuchane, a ich potrzeby wzięte pod uwagę. Ostatecznie każdy z nas jest inny i ma prawo do odmiennych potrzeb. Co możemy podpowiedzieć rodzicom, którzy zastanawiają się nad wykluczeniem mięsa z diety dziecka, a szukają rzetelnych informacji. W jakim wieku można to zrobić? J. D.: Przede wszystkim rodzice takich dzieci powinni wybrać się do dietetyka oraz lekarza i wykonać odpowiednie badania. Każda zmiana diety dla organizmu jest stresorem biologicznym, dochodzi do zmian podaży różnego rodzaju składników odżywczych. Organizm musi mieć trochę czasu na dostosowanie się do tych zmian. Dodatkowo dieta osób, które wykluczyły mięso i produkty zwierzęce często zawiera zbyt wiele węglowodanów, ponieważ mięso zastępowane jest np. ciecierzycą, soczewicą, które są bogate także w ten makroskładnik. Istnieje zatem ryzyko niedoborów i nieprawidłowej kompozycji diety, co nieraz kończy się przybraniem na wadze czy zaburzeniami np. w gospodarce węglowodanowej. Dlatego odpowiednio ułożony jadłospis przez dietetyka pozwoli przeprowadzić ten proces w sposób spokojny z pewnością, że dostarczymy dziecku wszystkich niezbędnych składników odżywczych. Aby bezpiecznie wykluczyć mięso z diety trzeba się jednak przede wszystkim się zbadać. Badania powinny obejmować: parametry tarczycowe (tzw. trójka tarczycowa) gospodarkę zasobami żelaza (a zatem nie tylko samą jego ilość, ale także zapasy żelaza oraz zdolność do jego wiązania) poziom wit. B12 oraz D kompletną morfologię z rozmazem glukozę i insulinę na czczo lipidogram Badania te powinny być powtarzane raz w roku. Sama w tym momencie stanęłam przed problemem, że moja 6-letnia córka nagle odmówiła jedzenia mięsa, bo jak mówi „nie chce, żeby zwierzątka były zabijane”. Nic nie jest w stanie jej przekonać. Czy powinnam się martwić? J. D.: Absolutnie nie. Nasze dzieci mają prawo do uszanowania ich potrzeb etycznych i marzy mi się, aby moje dzieci tak mówiły. Ograniczanie jedzenia mięsa jest niezwykle ważnym i wartościowym trendem – ze względów zdrowotnych, ale także ekologicznych i etycznych. Uważam, że dzieci pod okiem swoich troskliwych rodziców zrobią to o wiele lepiej niż samodzielnie w wieku kilkunastu lat, gdy w buntowniczy i często niebezpieczny sposób odrzucają dotychczasowe zasady. Im młodsze dziecko rozpocznie budowanie świadomości swoich potrzeb żywieniowych i etycznych tym lepiej. Czym możemy zastąpić mięso w diecie dziecka? J. D.: To zależy, czy nasze dziecko jest weganinem czy wegetarianinem. Wegetarianie przy odpowiedniej podaży jaj, nabiału, strączkowych, kasz, nasion i orzechów, właściwie nie muszą specjalnie poszukiwać dodatkowych źródeł białka (o ile nie są osobami intensywnie trenującymi lub w fazie intensywnego wzrostu i zmian hormonalnych). Weganie powinni mieć dietę pełną orzechów i nasion (zwłaszcza bogatych w białko jak len, słonecznik, mak, migdały, sezam, chia, pistacje), kaszy gryczanej, jaglanej, amarantusa, komosy ryżowej. Aby zadbać o odpowiednią podaż żelaza należy spożywać amarantus, kaszę jęczmienną, komosę ryżową, pić sok z pokrzywy, jeść groch, soczewicę, pestki dyni, buraki (zwłaszcza kiszone) i pić kakao. Zielone warzywa jak boćwina, pietruszka, jarmuż, brukselka, brokuł czy szpinak są także bogate w ten pierwiastek. Witaminę B12 należy suplementować lub spożywać płatki drożdżowe z dodatkiem wit. B12. Są one także dobrym źródłem białka i błonnika. Pragnę także zwrócić uwagę na masło – jest ono źródłem cholesterolu, który co prawda jest syntetyzowany w komórkach ciała, ale jest także niezbędny do dobrego funkcjonowania jelit. Warto więc od czasu do czasu spożywać masło lub maślan sodu jako suplement. Aby zadbać o odpowiednią podaż białka warto także przyjmować spirulinę. Ten artykuł naszego eksperta może Cię również zainteresować: Chciałabym poruszyć również temat niejedzenia mięsa w ciąży. Wiele wegetarianek będąc w ciąży ma ten dylemat, a rady z cyklu „zjedz dla dobra dziecka” są na porządku dziennym. Czy możemy rozwiać te wątpliwości? J. D.: Kobiety w ciąży podobnie jak dzieci, jeśli mają wykonane wszystkie badania, czują się dobrze, nie muszą jeść mięsa. Opieka dietetyka w ciąży i odpowiedni jadłospis wystarczą, aby uniknąć niedoborów żywieniowych. Tylko my, matki wiemy co jest dobre dla nas w ciąży, jak się czujemy po określonych produktach spożywczych. Czy w zależności od trymestru ciąży jedzenie lub niejedzenie mięsa jest istotne? Zwiększona podaż białka może być potrzebna, gdy kobieta w ciąży jest aktywna fizycznie i intensywnie ćwiczy, oraz w ostatnich miesiącach, gdy dziecko intensywnie rośnie. Nie musi to być jednak białko z mięsa. Jaja, nabiał w zupełności wystarczą. Pamiętajmy, że poza wzrostem ciała płodu czy niemowlęcia, rośnie i rozwija się przede wszystkim jego mózg. A ten narząd potrzebuje przede wszystkim odpowiedniej jakości tłuszczów oraz witamin. Kobieta powinna dbać o odpowiedni stosunek kwasów Omega 3:6 w diecie (powinien wynosić 1:4-5) oraz o obecność kwasów EPA i DHA. Dietetyk odpowiednio zbilansuje dietę jeśli chodzi o tłuszcz (programy dietetyczne wyliczają w jadłospisie stosunek tłuszczów obecnych w diecie) oraz pomoże w doborze odpowiedniej suplementacji. Czy te same składniki zastępujące mięso w diecie dziecka możemy polecić kobietom w ciąży? Czy jest jakaś różnica? W ciąży warto zwrócić uwagę na produkty strączkowe czy sposób przygotowania dań. Dania powinny być lekkostrawne, nadmierna ilość strączków może powodować wzdęcia i dokuczliwe gazy, które w ciąży powodują jeszcze większy dyskomfort. Jak wiadomo w ostatnich tygodniach układ pokarmowy jest dość mocno ściśnięty, w ciąży cierpimy na zgagę i inne problemy w układzie pokarmowym i dieta powinna być dostosowana przede wszystkim pod te dolegliwości. Czy karmiąca mama może zrezygnować z mięsa w okresie karmienia piersią? Oczywiście, że może. Jeśli ma odpowiednio zbilansowaną dietę, czuje, że mięso jej „nie służy”, nie musi go jeść. Należy jednak pamiętać o suplementacji olejami EPA i DHA (w trakcie ciąży i karmienia), witaminą B12 i innymi witaminami z grupy B. Produkty bogate w białko są wszechobecne, dość łatwo jest zapewnić sobie odpowiednią podaż białka bez obecności mięsa w oparciu tylko o nabiał i jaja. Nieco trudniej jest wegankom, ale pomoc dietetyka wystarczy aby być nią nawet w okresie karmienia i ciąży. Jeżeli Twoje dziecko to mały mięsożerca to problem Cię nie dotyczy. Jeśli natomiast rwiesz sobie włosy z głowy przy okazji każdego obiadu to możemy przybić sobie pionę. Moja córka przez pierwszy rok rozszerzania diety nawet nie chciała dotknąć mięsa. Ba! Jako prawie dwulatka nadal z odrazą patrzy na wędliny. Początkowo nie dawało mi to spokoju i spędzało sen z powiek. Po kilku miesiącach znalazłam rozwiązanie. Odpuściłam. Wydawać by się mogło, że mięso jest ważnym składnikiem diety dziecka. Dostarcza witamin, białka i żelaza, którym tak bardzo przejmuje się każda mama. Warto jednak zastanowić się ile tak na prawdę niemowlę czy malutkie dziecko może zjeść tego mięsa. 2 gryzy, mały kotlecik, a może wielki talerz bitek? Jeżeli trafił Ci się mięsożerca to wygrałaś los na loterii. Jeżeli jednak maluch woli dietę wegetariańską to zaczynają się schody. Aby zapobiec anemii pakujemy na talerz dziecka co rusz to inne dania mięsne. Kombinujemy jakby tu przemycić chociaż maleńki skrawek wołowiny. Pediatra podczas bilansu pyta „A zupki z mięskiem je?”. No nie je, ani zup, ani tym bardziej mięsa. Jeżeli maluch ma niedobór żelaza to niestety bez suplementacji się nie obejdzie. Dietą niewiele się zdziała, ponieważ anemia powoduje brak apetytu, a tym samym jeszcze większą awersję do mięsa. Lepiej w takiej sytuacji sięgnąć po ulubione zielone warzywa czy jajko. Warto też zaufać dziecku, które samo reguluje swoją dietę i proponować inne produkty bogate w żelazo (👈 klik), np. koktajl z jarmużem (👈 klik) czy domowe ciastka z amarantusem (👈 klik). Odpuść Pół roku szukałam idealnego przepisu na mięso dla córki. Raz nawet upiekłam ciasteczka z drobno posiekanym filetem z indyka. Gdy jednak Kalina pogardziła nimi i sama zjadłam całą blachę na kolację postanowiłam pójść za radą mądrzejszych i odpuściłam. Carlos Gonzalez w „Moje dziecko nie chce zjeść” napisał kilka słów, które idealnie opisały sytuację, w której się znalazłam: „(…) Twoja córka się nie zmieni. Przynajmniej dopóki jej własne ciało nie zażąda od niej więcej jedzenia, może w wieku pięciu lat, a może w okresie dojrzewania. Twoja trzyletnia córka nie przyjdzie do ciebie jutro, ani w przyszły poniedziałek, i nie powie: „Mamo, przemyślałam sprawę i zdecydowałam, że od tej pory będę zjadać wszystko co mi dajesz, bez wybrzydzania.” (…)” Co w takim razie Kalina dostawała na obiad? Wszystko to co akceptowała. Warzywa (np. kalafior, brokuł, kukurydzę), strączki ( ciecierzycę, soczewicę, fasolkę szparagową, fasolę) i kasze (głównie bulgur, gryczaną, orkiszową, jęczmienną). Był czas, że z talerza znikało wszystko do ostatniego ziarenka, a był też taki, że jadła wyłącznie fasolkę z puszki. Niestety zasada, że dziecko je dokładnie to co reszta rodziny u nas nie sprawdziła się. Kalinka zupełnie osobno miała gotowany swój pakiet warzyw i kasz. Ja po kilku tygodniach jedzenia tego co córka po prostu wymiękłam. Makaron kukurydziany z soczewicą w sosie pomidorowym. Risotto ze szparagami, groszkiem i batatem. Do tego kawałki filetu z indyka. Kasza kuskus z warzywami i guacamole. Próba podania wołowiny na obiad. Mięso w towarzystwie ulubionych dodatków. Proponuj Co pewien czas warto podjąć próbę podania dań mięsnych. Ok 14 miesiąca okazało się, że Kalinka zaczęła akceptować ryby – punktem przełamania okazał się halibut (ryby w diecie mojego dziecka 👈 klik). Ryby zaczęły pojawiać się w naszym menu bardzo regularnie – serwowałam je 2-3 razy w tygodniu. Szybciej niż myślałam dziecko zaczęło probować mięso. Ok 16 miesiąca Kalina zupełnie niespodziewanie wzięła kotleta mielonego i zjadła go ze smakiem (kotleciki z indyka z płatkami owsianymi 👈 klik). Tak po prostu. Bez namawiania i zachęcania. Co prawda mięso nadal nie jest pierwszym wyborem prawie dwuletniej Kaliny. Zjada je w ilości ograniczonej i na pewno nie codziennie. Najbardziej lubi kotlety mielone z dużą ilością warzyw (nie czuć mięsa). Wędlin nadal nie dotyka i odwraca się na ich widok. Uwielbia za to ryby i mogłaby jeść je codziennie. Oswajaj Moje dziecko jest książkofilem. Podczas gotowania sadzam ją na blacie kuchennym, gdzie na wyciągnięcie ręki ma książki kucharskie. Szczególnie upodobała sobie książki Jamiego Oliviera, gdzie prawie na każdej stronie jest mięso. Co zmiana strony pada pytanie „co to?”. Odpowiadam więc „To kotlecik z wołowiny”, „To makaron z kurczakiem”, „To pieczona rybka”. To była pierwsza interakcja Kaliny z produktami mięsnymi. Z czasem, gdy córka zaczęła więcej rozumieć proponowałam jej danie mięsne i mówiłam, „Pamiętasz kotlecika z książki? To jest taki sam”. Oswajać można też przez wspólne gotowanie. Nie mówię tu, aby dać dziecku kawał surowego udźca wołowego. Niech dziecko obserwuje z boku proces powstawania jedzenia. Gdy maluch jest starszy można zaangażować go do pracy w kuchni poprzez podawanie przypraw czy warzyw. Kalinka uwielbia przesypywać mąkę, mieszać łyżką w misce i smarować patelnię tłuszczem (oczywiście zimną, mamy specjalny pędzelek). Podając jej obiad z mięsem mówię „To są te kotleciki, które sama zrobiłaś”. Pytaj Tę technikę warto zastosować u dzieci nieco starszych. Kalinka ok 20 miesiąca zaczęła bardzo wyraźnie sygnalizować co chce zjeść. Oczywiście daję jej ograniczony wybór. Pytam się czy chce kotleciki czy mięso w kawałkach. Pozwalam jej wyciągnąć z lodówki ulubione warzywa. Decyduje jaką fasolkę zjemy – żółtą czy zieloną. Podejmując taki prosty wybór dziecko ma poczucie, że samo zdecydowało o zawartości talerza. Przed obiadem mówię jej „To jest mięso i fasolką, którą sama dzisiaj wybrałaś”. Nie zawsze działa, niemniej uczę ją w ten sposób konsekwencji własnych decyzji. Rozszerzanie diety dziecka to chyba jeden z najtrudniejszych elementów macierzyństwa. Zwłaszcza, gdy chce się wpoić maluchowi zdrowe nawyki. Warto pamiętać, że z dzieckiem nic nie jest na zawsze, a maluch zmienia się jak w kalejdoskopie. Jednego dnia nie chce jeść mięsa czy warzyw, a kilka tygodni później spałaszuje całą zawartość talerza. Trzeba tylko uzbroić się w anielską cierpliwość i nie poddawać przy kolejnych niepowodzeniach. A czy Twoje dziecko nie chce jeść mięsa? Spodobał Ci się ten wpis? Polub go i udostępnij innym. Porady naszych EkspertówWitam, za kilka dni moja córka skończy 9 miesięcy. Niestety, pomimo wielu prób z mojej strony, nie chce ona jeść nic oprócz mleka modyfikowanego. Na początku, czyli około 6 miesiąca życia, zaczęłam wprowadzać jej nowe produkty ze słoiczków. Zaczęłam od warzyw, potem obiadków, dopiero potem owoce. Mała jadła ładnie wszystko co podawałam, ale po czasie uległo to zmianie i córka teraz nie chce jeść nic oprócz mleka. Owszem, weźmie kilka łyżeczek i na tym koniec, potem się już denerwuje, zamyka buzię a jest głodna, więc kończy się podaniem mleka. Próbowałam różnych sposobów: zupę podawałam jej zblendowaną, w normalnej postaci, z butelki, łyżeczką, ale bez skutku. Kaszek też nie chce jeść. Zdarza się, że przy próbach podania jakiegoś posiłku córka miała odruchy wymiotne, a czasem nawet zwymiotowała (tak było po kaszce i ziemniakach). Próbowałam również dać córce ugotowane warzywa tak, aby sama brała do rączki i jadła, ale raczej się tym bawiła gniotła, a gdy ugryzła marchewkę to zwymiotowała. Udaje mi się jedynie do mleka dodawać jej smakowej kaszki lub kaszki manny albo kleiku ryżowego lub kukurydzianego. Dodam też że córka od małego dużo ulewała i nadal jej się to zdarza. Martwię się, bo w tym wieku powinna już jeść większość rzeczy i boje się, że samo mleko to za mało i nie ma wszystkiego do prawidłowego rozwoju. Nie wiem już co robić żeby zaczęła ładnie jeść i zastępować mleko normalnym posiłkiem. Ewelina Witam Pani Ewelino, dziękuję za przesłanie zapytania. Ma Pani rację, samo mleko w tym wieku to za mało. Z wiekiem znaczenie mleka maleje, gdyż rośnie zapotrzebowanie na składniki odżywcze, których mleko już nie pokrywa. Stąd konieczność podawania innych produktów tj. warzyw, owoców, produktów zbożowych, mięs, ryb, jaj. Nowe, inne niż mleko, produkty nie tylko zaspokoją rosnące potrzeby żywieniowe, ale także nauczą nowych smaków i przygotują dziecko do bardziej różnorodnej, zarówno pod względem składników, jak i konsystencji, diety. W 9-10 miesiącu życia średnio dziecko powinno otrzymywać 4 posiłki na bazie mleka i jeden posiłek bezmleczny. Posiłki na bazie mleka powinny być wzbogacone w produkty zbożowe takie jak kaszki / kasze / płatki / grysik oraz owoce (nie więcej niż 150 g). Posiłek bezmleczny powinien składać się z warzyw, mięsa lub ryby (2x w tygodniu) i dodatku zbożowego (kasza, ryż) lub ziemniaków. Jeżeli dziecko przez krótki czas nie chce jeść wg zaleceń to nie ma problemu. Jeżeli natomiast sytuacja się przedłuża to należy się zastanowić co jest tego przyczyną. Nie pisze Pani jak długo Córeczka niechętnie je inne produkty niż mleko. Poza tym bardzo ważne jest czy coś w zachowaniu Córeczki się zmieniło, czy ma dobry nastrój, nie ma infekcji, czy nie rosną jej kolejne ząbki? Często to właśnie one są przyczyną niechęci do jedzenia posiłków innych niż mleko. Warto też sprawdzić poziom żelaza, gdyż anemia może również powodować brak apetytu. Zachęcałabym także do rozmowy z pediatrą nt. ulewania, czasami jest ono objawem alergii. Jeżeli wszystkie przyczyny zostaną wykluczone pozostaje tylko cierpliwość i konsekwencja. Nie należy zmuszać dziecka do jedzenia, ale proponować i zachęcać, podawać po kilka łyżeczek, aby inny niż smak mleka pojawił się w jadłospisie Córeczki. Mam nadzieję, że sytuacji wkrótce ulegnie poprawie, czego serdecznie życzę. Pozdrawiam serdecznie, Agnieszka Kuczewska Portal ma przyjemność współpracować z gronem ekspertów, jednak często problemy wymagają pilnej lub dodatkowej porady medycznej. nie ponosi żadnych konsekwencji wynikających z zastosowania informacji zawartych w niniejszym serwisie. Zalecamy bezpośredni kontakt ze specjalistą w celu konsultacji danego problemu. Po zgłoszeniu pytania, zostanie ono po akceptacji redakcji umieszczone wraz z odpowiedzią konkretnego eksperta.

dziecko nie chce jeść mięsa